مثل يک بيشه نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بیتابم، که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه

دورها آوایي است، که مرا مي خواند

             چيزي که نيست لايق کشتن رها کنند

مصيبت اينجاست که نه ما را کشته اند و نه رها کرده اند

اي واي بر اسيري کز ياد رفته باشد

             در دام مانده باشد ،صياد رفته باشد